Açtım Perdeyi Durnamı Gördüm Türküsünün Hikayesi

Açtım Perdeyi Durnamı Gördüm: Hasretin ve Özgürlüğün Bozlakla Buluşması

Anadolu'nun bağrından kopup gelen her bozlak, aslında bir insanın iç dünyasındaki fırtınaların dışa vurumudur. Keskin yöresinin usta sesi Hacı Taşan'ın hafızalara kazıdığı Açtım Perdeyi Durnamı Gördüm türküsü de tam olarak böyle bir hüzün ve umut hikayesidir. Bu eser, sadece notalardan ibaret değil, parmaklıklar ardında özgürlüğe duyulan derin bir özlemin edebi bir yansımasıdır.

Hapishane Penceresinden Gökyüzüne Bakış

Hikaye, Hacı Taşan'ın yakın dostu Necati'nin Kırıkkale'de hapse düşmesiyle başlar. Taşan, dostunu yalnız bırakmamak adına sık sık ziyaretine gider. Bir ziyaret esnasında Necati, hapishane penceresinden gökyüzüne bakarken gördüğü durna kafilesinden aldığı ilhamla yüreğindeki hasreti bir dörtlükle kağıda döker. Özgürce süzülen durnalar, mahpusun dış dünyaya, sevdiklerine ve evine olan özleminin bir simgesi haline gelir.

Dostluktan Doğan Bir Bozlak

Necati, yazdığı dörtlüğü Hacı Taşan'a uzatarak, "Hacı, bu durnalar gibi ben de evime haber gönderememenin kederi içindeyim, şunun sonunu da sen getir" der. Dostunun bu içten ricası üzerine Hacı Taşan, sazını eline alır ve o meşhur bozlağı tamamlar. Böylece, bir mahpusun çaresizliği ile bir ozanın sanatçı duyarlılığı birleşerek, Anadolu halk müziğinin en dokunaklı eserlerinden biri ortaya çıkar.